دکتر عبدالرضا داوری: 1- "مظفر بقایی کرمانی" که از چهره های پیچیده تاریخ معاصر ایران است، یک مکتب خاص را در سپهر سیاست ایران پایه گذاری نهاد که به جرأت می توان از آن به عنوان مکتب سیاست حرفه ای یاد کرد. در مکتب سیاسی "مظفر بقایی کرمانی" این منافع گروهی است که اصالت می یابد. اینگونه است که "مظفر بقایی کرمانی" همزمان با قتل تیمسار علی رزم آرا در اسفند 1329 در زمره همراهان نهضت ملی شدن نفت در کنار مرحوم مصدق قرار گرفت. در تمامی این دوران،"مظفر بقایی کرمانی" خود را به عنوان یکی از چهره‌های اصلی نهضت ملی مطرح می‌کرد و به این عنوان نیز مشهور بود. با اینکه "بقایی کرمانی" از بنیان‌گذاران نهضت ملی و از امضا کنندگان طرح ملی شدن نفت بود ولی از سال ۱۳۳۱ به بهانه مخالفت با دکتر مصدق، "شکاف افکنی" در میان رهبران نهضت را دنبال کرد و تا کودتای ۲۸ مرداد از هیچ اقدامی برای به شکست کشاندن نهضت ملی ایران کوتاهی ننمود.

- مطالعه رفتار سیاسی حلقه "محمدرضا باهنر کرمانی" در مجموعه اصولگرایان، حکایت از ظهور دوباره جریان وابسته به "مظفر بقایی کرمانی" دردوران ملی شدن نفت دارد. این جریان مدعی اصولگرایی نسبت خود با جریان‌ها و چهره های سیاسی را نه بر اساس اصول و پرنسیب، بلکه بر پایه کسب منافع و سهم خواهی از قدرت بنا کرده است و رفتاری کاملاً مشابه با تحرکات جریان "بقایی کرمانی" از زمستان 29 تا تابستان 32 را در فضای سیاسی کشور بازتولید کرده است.

جریان "باهنر کرمانی" پس از پیروزی شگفت انگیز دکتر احمدی‌نژاد در سوم تیر 84، برخلاف آنکه در تمام رقابت‌های انتخاباتی دوره نهم، احمدی‌نژاد را تنها گذاشته بود، بلافاصله جامه حمایت از دکتر احمدی‌نژاد را بر تن کرد و تلاش نمود تا در چیدمان کابینه نهم از مهارت‌های چانه زنی خود بهره گرفته تا کوپن ریاست را از دولت جدید برای محافل سیاسی مرتبط با خود کسب کنند.

اما همانگونه که "مظفر بقایی کرمانی" در چانه زنی هایش با مرحوم مصدق کامیاب نبود و در کمتر از 2 سال به تعارض با وی کشیده شد و سپس تلاش کرد تا مجلس را با مصدق رو در رو نماید، "محمدرضا باهنر کرمانی" هم به زودی دریافت که محمود احمدی‌نژاد از جنس سیاست بازان و سیاست پیشگانی که سیاست را در پشت درهای بسته می آزمایند نیست، بلکه احمدی‌نژاد برآن است تا عهد فراموش شده انقلاب اسلامی را احیا نماید و دولت و سیاست را یک‌بار دیگر مردمی و ملی سازد. اینگونه بود که خط مشی احمدی‌نژاد سیاست پیشگی رایج را به کناری نهاد و به تبع آن بود که سیاست ورزانی چون "باهنر کرمانی" در میانه دهه 80 شمسی دریافتند که احمدی‌نژاد از جنس آنان نیست و برای مقابله با او باید طرحی نو درانداخت و همانگونه که "بقایی کرمانی" هم در اولین سال دهه 30 شمسی تعارفات را به کناری نهاد و پروژه شکاف مجلس- دولت را کلید زد، "باهنر کرمانی" نیز همه توان خود را برای ایجاد این شکاف میان مجلس و دولت بکار بست، تا آنجا که وقتی مجلس به قیم‌مآبی‌های او در جریان رای اعتماد به دولت دهم "نه" می گوید، اعتماد مجلس به دولت را صوری و فرمایشی و بنا به فرموده "رهبری" اعلام می کند و با اظهار این جمله که "اگر توصيه رهبري نبود 8 الي 9 نفر از وزرا راي نمی آوردند" تلاش می‌کند مجلس هشتم را ناهمراه و در تقابل با دولت دهم نشان دهد تا به جامعه القا نماید: شکاف مجلس- دولت با توصیه رهبری بود که رونمایی نشد والا این گسل، زلزله ای را به ساحت سیاسی ایران تحمیل می کرد!

شباهت‌های تاریخی رفتار "مظفر بقایی کرمانی" و "محمدرضا باهنر کرمانی" تنها به شکاف اندازی این دو جریان در رابطه دولت و مجلس محدود نمی شود:

همانگونه که "مظفر بقایی کرمانی" از همراهی با نهضت ملی آغاز کرد و سرآخر در کنار مخالفان نهضت قرار گرفت، "محمدرضا باهنر کرمانی" هم از همراهی با اصولگرایان آغاز کرد اما در آزمون بزرگ انتخابات خرداد 88، نام خود رادر جبهه ضداصولگرایی "نه احمدی‌نژاد" ثبت کرد.

امروز تجربه جریان "بقایی کرمانی" فراروی ماست. اگر دوگانه انگاری‌های جریان "مظفر بقایی کرمانی" در شکاف افکنی میان مجلس و دولت توانست فصل آخر داستان ملی شدن نفت را در دهه 30 با شکست به پایان رساند، نباید اجازه داد تا فعالیت‌های سکتاریستی جریان "باهنر کرمانی" در تفرقه افکنی میان دولت و مجلس، پیروزی های بزرگ ملت در سال‌های اخیر را با چالش روبرو نماید. خطر اینجاست. تفرقه افکنی های باهنر کرمانی را جدی بگیریم.